Over collage 4
Soms krijgt een klein stukje binnen een collage opeens een andere functie als je er langer naar kijkt.
Vóór mij staat tegen het scherm van de computer aangeleund een collage met veel blauwe tinten, hier en daar wat geel en groen en dan blijkt een van de blauwe vlakken een stukje te zijn van een ansichtkaart en een paar kale winterse takken voor te stellen.
Er ligt zelfs wat sneeuw op de takken. Waarschijnlijk een kerstkaart.
Maar als ik langer kijk wordt dat kleine stukje voor mij als een soort venster dat uitziet op datgene wat achter de collage ligt en voor ons onzichtbaar. Het lijkt opeens alsof de rest van de collage, de wirwar van lijnen, de letters die nergens naar verwijzen er alleen maar is om jou, de beschouwer, er van af te houden naar het raam te gaan en daar door te kijken naar dat wat de rest van de collage niet wil dat je ziet.
Ik blijf maar zitten en ga niet naar het venster.
